رفتن معاويه به مدينه و مشورت با عبد اللّه‌ها معاويه كار را به دست خدا سپرد و از ياد آورى كار بيعت خوددارى كرد . در سال 50 هجرى به مدينه رفت ، در آن جا در پى افرادى از مردم مدينه همچون عبد الله بن عباس ، عبد الله بن جعفر ، عبد الله بن عمر و عبد الله بن زبير فرستاد . هنگامى كه آنان نزد معاويه آمدند ، وى به پرده‌داران خود دستور داد تا وقتى كه آنان نزد معاويه‌اند كسى را به داخل راه ندهند . معاويه به آنان چنين گفت : ستايش مخصوص خدايى است كه ما را فرمان به ستايش خود داده است . گواهى مىدهم خدايى جز او نيست و شريكى ندارد . محمد ( ص ) بنده و فرستادهء اوست . من به سن كهولت رسيده‌ام و استخوان‌هايم سست شده و اجلم نزديك است . بيم آن دارم كه در هر زمان به سوى حق خوانده شوم . تصميم گرفته‌ام براى پس از خود يزيد را به عنوان خليفه معرفى كنم . از شما مىخواهم كه به اين كار رضايت دهيد . شما عبد اللّه‌هاى قريش هستيد ، چيزى كه مانع من شد تا حسن و حسين را فراخوانم آن است كه آنان فرزندان على هستند . با اين كه در بارهء حسن و حسين ، حسن ظن دارم و آنان را شديدا دوست دارم ، از شما مىخواهم كه پاسخ نيكو دهيد . خدا شما را رحمت كند . سخنان عبد الله بن عباس خدا را سپاس مىگويم كه ستايش خود را به ما الهام كرد ، بر ما واجب گردانيد تا نعمت‌هاى او را شكر بگذاريم . بلا و سختى او نيز نيكوست ، گواهى مىدهم خدايى جز او نيست و شريكى ندارد و محمد ( ص ) بنده و فرستادهء اوست . درود خداوند بر محمد ( ص ) و آل محمد ( ص ) باد . تو سخنانى گفتى و در برابر آن سكوت كرديم ، گفتى و شنيديم خداوند محمد ( ص ) را براى رسالتش برگزيد ، او را مورد خطاب خود قرار داد و به او وحى فرستاد ، او را بر بندگانش برترى داد . شريف‌ترين مردم كسى است كه به واسطهء او شريف شد ، بر مردم است كه در برابر پيامبر ( ص ) تسليم باشند زيرا خداوند آن پيامبر ( ص ) را براى آنان برگزيده است ، خداوند محمد ( ص ) را به علم خود برگزيد در حالى كه به همهء امور آگاه بود . از خداوند براى خودم و شما طلب مغفرت و بخشش دارم . سخنان عبد الله بن جعفر حمد و ستايش از آن خداست ، گواهى مىدهم كه خدايى جز او نيست . نه يارى گرفته است و نه فرزندى ، و محمد ( ص ) بنده و فرستادهء اوست . اين خلافت اگر به واسطهء فرمان قرآن